İnsansız Denizaltı Aracı

Projenin hikayesi bitirme projesi ile başladı. Kimsenin proje almak istemediği, veri yapıları, nesne tabanlı programlama gibi önemli derslerimi heyecanla anlatan, şevkle dinlediğim hocam Prof. Dr Erkan Tanyıldızı'na proje fikrimi söylediğimde önce biraz gülüp sonra emin misin diye sormuştu. Emin olduğumu söylediğimde, su altı iletişim teknolojilerinin yeterince gelişmiş olmadığını, epey zorlanacağımı söylemişti. O öyle diyince fark ettimki projeye olan çekimim daha da arttı. Sonuçta herkesin çözdüğü bir problem değil, herkesin üstlendiği bir proje değil. O dönem özellikle Teknofest'in de etkisiyle herkes insansız hava araçları, insansız kara araçları geliştirmeye odaklanmışken çok da rağbet görmeyen bu alanda çalışma yapmak heyecanlandırmıştı.

İlk dönem sevgili babama bir denizaltı prototipi yapmamız gerektiğini aktardığımda tamam ben sana dönüş yapacağım dedikten 1 hafta sonra 3 parçadan oluşan paslanmaz metalden bir gövde fotoğrafı attı. Şekli biraz garipti ancak eldeki imkanlarla oldukça harika gözüküyordu. İlk dönem parçaları Elazığ'a getirip hocama gövdeyi ve çalışma prensibini anlattığımda bunu bile yapacağınızı düşünmemiştim demişti. İlk dönem dersi alamadığım için sonraki dönem geliştirmeye devam ettim ve sevgili arkadaşım Mustafa'nın da projeye dahil olmasıyla nasıl yüzdürebileceğimizi tartışmaya başladık. İlk etapta standart bir denizaltı gibi, pervaneli, flaplı bir tasarım yaptık ve gövdenin üzerine plastik parçalarla bu işi çözebileceğimizi düşündük fakat basınç, sızdırmazlık, üretim aşamalarını araştırmaya başladığımızda alanın ne kadar zor bir alan olduğunu bir kez daha idrak ettik. Aşırı kısıtlı bir bütçeyle bunları yapmamız mümkün değildi.

Gerçekten bir insansız denizaltı pervaneye ihtiyaç duyacak mıydı? Mustafa'yla saatlerce tartıştıktan sonra fark ettik ki pervane sızdırmazlık sorununu ortaya çıkarırken bir yandan da sonar görünürlüğü için dezavantajlı bir seçenekti aslında. Ne yapabiliriz diye düşünürken suyu kafa tarafından alıp kuyruk tarafından çıkaracak bir yapı tasarladık. Gövdenin içerisine yerleştirdiğimiz su pompaları suyu önden alıp kuyruktan vererek itiş, yan taraflarına sabitlediğimiz kulakçıklardan verdiğimizde de manevra kabiliyeti sunacaktı. Gövdenin içerisine konumlandırdığımız basınçlı kap ise denizaltıyı batıracak ya da yüzeye çıkaracaktı. Tasarım ilk etap çok saçma gözükse de sonar görünürlüğünü azaltacağını fark ettik. O dönem Chatgpt vs olmadığından ve denizaltı teknolojisi çok da paylaşılmak istenmeyen bir teknoloji olduğundan sınırlı kaynakla kendimiz bunları keşfetmiştik. Hızlıca kolları sıvayıp motor kontrolcülerinden kumanda devrelerine kadar her şeyi kendimiz oluşturduk, kodladık ve gövdenin içerisine yerleştirdik.

Proje artık sızdırmazlık testleri için hazırdı. Bu süreçte sanırım en büyük hatam; bir gece yarısı Milli Savunma Bakanlığı Denizaltı Daire başkanlığına bir mail atmak oldu. Proje artık yüzdürmeye hazırdı ve dönüş alamayacağımı düşünerek attığım maile dönüş aldım ve ertesi hafta bakanlığa davet edildik. Bu daveti aldığımızda henüz 22 yaşındaydım. Mustafa'yla birlikte bakanlığa gittik ve içlerinde daire başkanının da bulunduğu hemen hemen 12 kişilik üst düzey yönetici ekibe bir sunum gerçekleştirdik. Daire başkanı desteklenebileceğimizi söylese de heyet görev tanımı eksikliği sebebiyle projenin yetersiz olduğunu aktardı. Yine de 3 ay sonrası için bir görüşme ayarlandı. Daire başkanı değişikliği iş hayatına atılmak derken süreci devam ettiremedim. Kısaca denizde yüzdük fakat gölde boğulduk. Elbette harika bir tecrübe edinmiş olduk. İlerde gerçekleştirmek istediğim projelerin başında gelen insansız denizaltı projemiz şimdilik beklemede.